A força da mulher de Israel, mesmo com o rosto oculto
À direção de Nshei Chabad de Bnei Brak, que escreveu contando do afrouxamento da filial. Purim estava chegando, e Purim serve de argumento.
Em resposta à carta das senhoras de 2 de Adar II, e à anterior, nas quais escrevem a respeito do afrouxamento que se nota nas ações da filial, e pedem conselho sobre o que fazer para que a filial continue existindo também daqui em diante.
Entende-se, e é simples, que se em todos os tempos e em todos os lugares Chazal ordenaram que se sobe em kodesh, com mais razão nesta nossa época e na terra santa. E já que não há dúvida nenhuma nisso, quer dizer, que a filial precisa existir e, pelo contrário, ainda desenvolver-se, por certo há as mulheres e os homens que podem levar isso à prática, e há os modos e os caminhos.
E, já que essas coisas dependem das condições do lugar e das particularidades das pessoas, é acertado que se reúnam todas juntas para tomar conselho sobre como fazer reviver as ações daqui em diante e desenvolvê-las. E então é possível que também aquelas que antes estavam na direção da filial, e que por alguma razão diminuíram a sua participação, voltem ao seu trabalho na filial. E já que, como ficou dito, é preciso desenvolvê-la e aumentá-la, virão outras juntar-se a elas, e crescerão também as suas ações. E a coisa não depende senão da vontade, porque a capacidade existe em medida cheia.
Ainda mais porque os dias de Purim vêm chegando, e a virtude deles é iluminar o mundo e despertar mais uma vez o quanto é grande a força da mulher de Israel. E mesmo no tempo do hastêr astir panai bayom hahu, quando o rosto está oculto, ela pode, com as suas ações, fazer coisas grandes e até coisas assombrosas.
Com brochá de boas notícias em tudo o que ficou dito, e em breve, e de um Purim alegre.
Post scriptum. Vai junta a minha participação simbólica na ação da filial, para êxito.
ה'רסה
ב"ה, י"א אד"ש, תשי"ז
ברוקלין.
הנהלת נשי ובנות חב"ד סניף בני ברק,
ה' עליהן תחיינה
ברכה ושלום!
במענה על מכתבן מב' אדר ב' והקודמו, בו כותבות אודות הרפיון שנראה בפעולות הסניף ושואלות עצה בזה מה לעשות בכדי שיהי' הסניף קיים גם להבא.
ומובן ופשוט שאם בכל זמנים והמקומות ציוו רז"ל מעלין בקדש, על אחת כמה וכמה בתקופתנו זו ובארץ הקדושה, וכיון שאין כל ספר בזה, ז. א. שהסניף צריך להיות קיים ואדרבה עוד להתפתח, בודאי ישנם הנשים והאנשים שיכולים להביא זה לידי פועל וישנם האופנים והדרכים. וכיון שדברים אלו תלוים בתנאי המקום ובפרטי האישים, מהנכון הוא שתתאספנה כולן יחד לטכס עצה איך להחיות הפעולות להבא ולפתחן, ואז הרי אפשר שגם אלו שהיו מקודם בהנהלת הסניף ומסיבה נחלשה השתתפותן, תחזורנה לעבודתן בסניף, וכיון שכנ"ל צריך לפתחו ולהגדילו יתוספו עליהן וגם בפעולותיהן ואין הדבר תלוי אלא ברצון, כי היכולת ישנה במילואה.
ובפרט שימי הפורים ממשמשים ובאים וסגולתן להאיר בעולם ולעורר עוד הפעם כמה גדול כחה של אשה הישראלית, ואפילו בזמן דהסתר אסתיר פני ביום ההוא, אפשר לה להאשה בפעולותי' לעשות גדולות וגם נצורות, וק"ל.
בברכה לבשורות טובת בכל האמור בקרוב ולפורים שמח.
נ. ב.
מוסג"פ השתתפותי הסמלית בפעולת הסניף להצלחה.